1. Giriş

Ceza hukuku disiplini, maddi ceza normlarının somutlaştırıldığı temel yapı taşı olarak suç tipi kavramı üzerine inşa edilmiştir. Suç tipi yalnızca belirli bir eylemi hukuken cezalandırılabilir hâle getiren normatif bir tanım olmanın ötesinde, hukuk devleti ilkesinin bir yansımasıdır. Kanunilik, belirlilik, öngörülebilirlik ve ölçülülük ilkeleri, suç tiplerinin teknik anlamda yapılandırılmasına doğrudan yansır. Bu bakımdan, ceza hukuku sisteminin rasyonel, adil ve eşitlikçi işlemesi, büyük ölçüde suç tiplerinin açık, kesin ve sistematik biçimde tanımlanmış olmasına bağlıdır. Bu yazının merkezinde yer alan “suç tiplerinin ayrıştırılması” kavramı, yüzeydeki kanun maddesi yapısının ötesine geçerek, ceza normunun tüm içsel katmanlarının çözümlenmesini ve her bir cezalandırılabilir fiilin kendi bütünlüğü içinde sistemli biçimde ayrıştırılmasını ifade eder. Ayrıştırma yalnızca temel fiil düzeyinde kalmamakta; seçimlik hareket, netice, mağdurun niteliği, nitelikli hâl ve ihmali davranış gibi ceza normunu zenginleştiren her unsur, bağımsız birer suç tipi olarak yapılandırılmaktadır.Çalışmanın normatif zemini, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun İkinci Kitabı, yani “Özel Hükümler” (TCK m.76 – 345) olarak belirlenmiştir. Bu bölüm, suçların sistematik biçimde kategorize edildiği ve kanun koyucunun maddi ceza hukukuna ilişkin tanımlayıcı rol üstlendiği temel alandır. Ancak Özel Hükümler başlığı altında yer alan her bir madde, çoğu zaman yalnızca bir suç tipinden ibaret değildir. Aynı madde içerisinde farklı:

• Seçimlik hareketler (örneğin, “öldürme” ya da “intihara yönlendirme” gibi),
• Nitelikli hâller (failin sıfatı, mağdurun özelliği gibi),
• Neticeye bağlı ağırlaşmış hâller (ölüm, yaralama gibi),
• İhmali hareket biçimleri veya
• Ceza artırımı gerektiren özel koşullar

yer almakta ve tüm bu durumlar, suç tipinin farklı varyasyonlarını doğurmaktadır. Bu karmaşık yapı, kanuni düzenlemenin yüzeyinden bakıldığında görülmeyen, ancak envanter temelli analitik çözümlemeyle açığa çıkarılabilecek zengin bir sistematiği barındırmaktadır. Bu kapsamda çalışmanın amacı, kanun metnindeki her bir ceza normunun alt birimlerine ayrıştırılması suretiyle, Türk Ceza Kanunu’nda yer alan bütün suç tiplerinin eksiksiz biçimde envantere alınması ve sınıflandırılmasıdır. Bu amaç, salt madde numarası sıralamasına dayalı bir katalogdan ibaret değildir. Aksine, ceza normunun yapısal analiziyle, her bir suç tipinin neden ayrı bir normatif tanım olarak kabul edilmesi gerektiği, hangi teknik kriterlerle diğerlerinden ayrıldığı, ve bu ayrıştırmanın sistem bütünlüğü açısından taşıdığı önem derinlemesine tartışılmıştır.

Bu analiz, metodolojik olarak iki aşamalı bir yapı izlemektedir:

• Suç Tiplerinin Ayrıştırılması: Bu ilk aşama, Türk Ceza Kanunu’nun Özel Hükümler bölümündeki suçların fiil temelli çözümlemesini içermektedir. Her bir suç tipi, yukarıda belirtilen kriterler uyarınca tekil olarak tespit edilmiş ve envanter hâline getirilmiştir.  Çalışmanın bu aşamasında ulaşılan toplam suç tipi sayısı 756’dır.
• Skala Sistemine Göre Ceza Eşiklerinin Sınıflandırılması: Her suç tipinin, alt sınırda öngörülen ceza miktarına göre belirli bir “skala”ya yerleştirilmesini amaçlayan ikinci aşama, ayrı bir yazı çerçevesinde değerlendirilecektir.

Eldeki yazı, birinci aşamayı teşkil eden “Suç Tiplerinin Ayrıştırılması” sürecine odaklanmaktadır. İlk olarak, hangi TCK maddelerinin doğrudan suç tanımı içermediği gerekçeleriyle kapsam dışında bırakıldığı açıklanacak; ardından belirlenen ayrıştırma metodolojisine sadık kalınarak, bölüm bölüm analizlerle 756 suç tipini içeren envanterin derinlemesine çözümlemesine geçilecektir.

2. Kapsam ve Dışlama Kriterleri

Her sistematik ceza hukuku analizinin ilk adımı, çalışmanın pozitif hukuk içindeki kapsamını ve buna koşut olarak dışlama gerekçelerini açık biçimde tanımlamaktır. “Suç tiplerinin ayrıştırılması” başlığını taşıyan bu çalışmada, yalnızca ceza hukuku bakımından pozitif normatif içerik taşıyan, yani somut bir fiili suç olarak tanımlayan hükümler analiz kapsamına alınmıştır. Bu çerçevede, 5237 sayılı TCK’nın İkinci Kitabı olan “Özel Hükümler” (TCK m.76–345) çalışma evreni olarak belirlenmiştir. Bunun dışındaki tüm hükümler – başta genel hükümler olmak üzere – analiz dışında tutulmuştur.

2.1. Kapsam: TCK İkinci Kitap (m.76–345)

TCK’nın sistematiğinde, yalnızca İkinci Kitap altında yer alan hükümler maddi ceza hukuku bakımından suç tipi oluşturan normları içermektedir. Bu bölüm, suçların kişi, topluma ve devlete karşı işlenen türleri başta olmak üzere, özel hükümlerin yer aldığı kodlaştırılmış bir suç haritasıdır. Dolayısıyla, bu çalışmanın analiz evreni yalnızca bu maddelerle sınırlandırılmış, “TCK m.76 ile m.345 arasındaki maddeler” kapsam içine alınmıştır.

2.2. Dışlama Gerekçeleri ve Kapsam Dışı Bırakılan Maddeler

Analiz dışı bırakılan hükümler beş ana kategoride toplanabilir. Her bir kategori, suç tipi üretmediği açık normatif yapı sebebiyle dışlanmıştır:

• Genel Hükümler (TCK m.1–75): TCK’nın ilk kitabını oluşturan bu maddeler, suçun unsurlarına, ceza sorumluluğuna, yaptırımların türüne ve ceza hukukunun temel prensiplerine ilişkindir. Suç tanımı içermedikleri için ayrıştırılabilir suç tipi üretmezler.
• Yürütme, Yürürlük, Kapsam Maddeleri: TCK m.344 ve 345 gibi teknik düzenleme maddeleri, yalnızca kanunun yürürlük zamanı, diğer yasalarla ilişkisi veya yürütme yetkisi gibi anayasal teknikleri belirler. Ceza normu içermediklerinden kapsam dışı bırakılmışlardır. .
• Etkin Pişmanlık, Şikâyet, İzin Gibi Prosedürel Hükümler: Bazı maddeler (örneğin TCK m.93, m.139, m.168 gibi) ceza sorumluluğunu etkileyen şikâyet süresi, izin şartı veya etkin pişmanlık hükümlerini düzenlemektedir. Bu maddeler cezai sorumluluğu kaldıran veya hafifleten nedenleri içerdiğinden, müstakil suç tipi sayılmazlar.
• Tüzel Kişilere Özgü Güvenlik Tedbirleri: TCK m.140, m.143, m.231/7 gibi bazı maddelerde yalnızca tüzel kişilere uygulanacak güvenlik tedbirlerinden söz edilir. Bu düzenlemeler suç tipi tanımlamaz; yalnızca özel bir ceza sonucu öngörür.
• Yaptırımsız veya İcrası Mümkün Olmayan Maddeler: Bazı maddelerde davranış tipi tanımlansa bile cezai yaptırım bulunmaz ya da düzenleme yalnızca cezayı etkileyen bir unsurdan ibarettir. Bu tür hükümler de suç tipi ayrıştırması dışında tutulmuştur.

2.3. Kapsama Alınan Suç Tiplerinin Sayısal Tespiti

Kapsam dışında bırakılan maddeler titizlikle ayıklandıktan sonra, Özel Hükümler başlığı altında yer alan ve fiil tanımı + yaptırım ilişkisi açısından gerçek anlamda suç tipi üreten hükümler tespit edilmiştir. Bu maddeler, sadece temel şekilleriyle değil, her bir:

• Seçimlik hareket,
• Nitelikli hâl (her bent bağımsız olarak),
• Netice,
• Mağdurun niteliğine bağlı varyasyon,
• İhmali hareket formu

ayrı ayrı tanımlanarak ayrıştırılmıştır. Bu çok boyutlu analiz sonucunda ulaşılan toplam sayı 756 adet ayrı suç tipi olarak tespit edilmiştir. Bir sonraki bölümde, bu ayrıştırmanın yöntemsel çerçevesi, yani analiz boyunca takip edilen normatif ve sistematik ilkeler, Yöntem ve Metodoloji başlığı altında ele alınacaktır.

3. Yöntem ve Metodoloji

Ceza hukuku normlarının sistematik çözümlemesi, yalnızca pozitivist bir derleme faaliyeti değil; aynı zamanda bir yorum disiplini ve sınıflandırma metodudur. Türk Ceza Kanunu’nun Özel Hükümler bölümünde yer alan maddelerin yüzeysel görünümünün ötesine geçerek, her biri kendi başına bağımsız suç tipi niteliği taşıyan normatif alt birimlere ayrıştırılması, ancak güçlü bir metodolojik çerçeve ile mümkündür. Bu bölümde, çalışmanın temelini oluşturan ve ayrıştırma sistematiğini belirleyen “Yöntem Kilidi (Bağlayıcı Metodoloji)” başlıklar hâlinde sunulmaktadır.

3.1. Maddi Suç Tipi Odaklılık

Çalışmanın tüm yapısı, “maddi suç tipi” kavramı ekseninde şekillendirilmiştir. Bu yaklaşım uyarınca, sadece bir maddenin varlığı değil, o madde içinde tanımlanan her bir ayrı fiil – fail – mağdur – netice ilişkisi bağımsız bir suç tipi olarak ele alınmıştır. Bu sayede yüzeysel olarak, örneğin, 250 madde içeren bir Kanun, derinlemesine analizle 750’yi aşkın suç tipine dönüşebilmektedir.

3.2. Bağlayıcı Yöntem Kuralları

Çalışmanın tüm aşamalarında aşağıdaki yöntem ilkeleri istisnasız şekilde uygulanmıştır. Bu yöntem, çalışmanın hem iç tutarlılığını hem de bilimsel geçerliliğini garanti altına almayı amaçlamaktadır.

3.2.1. Kapsam Kriteri

• Çalışma alanı: Yalnızca TCK İkinci Kitap (m.76–345)
• Hariç tutulanlar: Genel hükümler, yürürlük hükümleri, güvenlik tedbirleri, etkin pişmanlık normları, şikâyet–izin koşulları gibi suç tipi üretmeyen normlar.

3.2.2. Suç Tipi Ayrıştırma Kuralı

Her biri ayrı bir suç tipi sayılmak üzere, aşağıdaki unsurlar sistemli olarak ayrıştırılmıştır:

• Temel hâl
• Her bir seçimlik hareket
• Farklı neticeler
• Her bentteki nitelikli hâller
• Mağdur niteliğine bağlı ayrımlar (altsoy, kamu görevlisi, çocuk vb.)
• İhmali davranışla işlenme hâlleri
• Neticesi sebebiyle ağırlaşma hâlleri

⚠️ İştirak, teşebbüs ve içtima kuralları suç tipi doğurmadığı için analize dahil edilmemiştir.

3.3. Ceza Eşiği Belirleme Yöntemi

Suç tiplerinin cezai skalaya yerleştirilmesinde yalnızca alt sınır dikkate alınmıştır. Üst sınır, artırıcı nedenler, zincirleme suç, çokluk hâli gibi ceza artırıcı kurumlar tamamen dışarıda bırakılmıştır. Bu sayede ölçülebilir ve sabit bir skala sistemi kurulabilmiştir.

3.4. Skala Sistemi (10’lu Kodlama)

Her suç tipi, yalnızca tek bir skalaya, aşağıdaki esaslara göre yerleştirilmiştir:

Bu skala, çalışmanın ikinci aşamasının temelini oluşturacaktır.

3.5. İşlem Sırası Kuralı

Her suç tipi şu sıraya göre kodlanmıştır:

• Suç tipi tanımı (eylem + nitelik)
• TCK madde/fıkra/bent
• Alt ceza sınırı (gün, ay, yıl)
• Yukarıdaki tabloya göre skala karşılığı

3.6. Sayısal Tutarlılık İlkesine Dayalı Kontrol

Çalışmanın matematiksel ve yöntemsel bütünlüğünü sağlamak üzere, skala sisteminde yer alan toplam satır sayısı ile ayrıştırılmış suç tipi sayısı arasında birebir eşitlik kurulmuştur. Yani:

Toplam suç tipi sayısı = Skala satır sayısı = 756

Bu eşitlik, çalışmanın sadece sistematik değil, aynı zamanda algoritmik doğruluğunu da güvence altına alan kritik bir kontroldür. Eşitliğin bozulması durumunda, çalışma metodolojik geçerliliğini yitirecektir.

4.  Suç Tipi Kavramının Ayrıntılı Tanımı ve Ayrıştırma İlkeleri

Ceza hukukunun normatif zemini üzerinde inşa edilen “suç tipi” kavramı, yalnızca bir fiilin cezalandırılabilirliğini değil; aynı zamanda devletin ceza yetkisinin sınırlarını, bireyin öngörülebilirlik beklentisini ve ceza normunun yapısal bütünlüğünü de belirleyen temel yapı taşıdır. Kanun koyucunun her bir suç tipi için oluşturduğu düzenleme, içerdiği hareket biçimi, neticesi, fail ve mağdur nitelikleri ile bir bütünlük arz eder. Bu nedenle her madde, yalnızca yüzeydeki tanımıyla değil, içsel varyasyonları dikkate alınarak çözümlemeye tabi tutulmalıdır. Bu bölümde, suç tipi ayrıştırmasının kuramsal temelleri açıklanacak; ardından bu çalışmanın uyguladığı yöntem, açık ve bağlayıcı bir sistematikle sunulacaktır.

4.1. Suç Tipi Nedir?

Suç tipi, ceza kanununda tanımlanan bir fiilin, belirli unsurlarla birlikte cezalandırılmasını sağlayan normatif yapıdır. Bu yapı şu unsurlardan oluşur:

• Hareket Unsuru: Suçun temel fiilini oluşturur (örneğin: öldürmek, hırsızlık yapmak, tehdit etmek).
• Fail Unsuru: Suçun kim tarafından işlenebileceğine dair belirleme (örneğin: kamu görevlisi, özel kişi).
• Mağdur Unsuru: Suçtan zarar gören kişi ya da toplumsal değer (örneğin: çocuk, kadın, kamu düzeni).
• Netice Unsuru: Fiilin doğurduğu hukuki sonuç (örneğin: ölüm, zarar, korku).
• Bağlantı Unsurları: Fiil ile netice arasında nedensellik ilişkisi gibi yapısal bağlar.

Bu unsurların her biri değiştiğinde, aynı madde içinde dahi farklı suç tiplerinin oluştuğu kabul edilir. İşte “ayrıştırma” bu noktada devreye girer.

4.2. Sayısal Sonuç: 756 Suç Tipi

Yukarıdaki ayrıştırma esaslarına bağlı kalınarak yapılan sistematik analiz sonucunda, Toplam 756 ayrı suç tipi tespit edilmiştir. Bu sayı, TCK’nın Özel Hükümler kısmında yer alan yaklaşık 250 – 255 maddeye dağılan tüm fiil, hareket, netice ve mağdur varyasyonlarını kapsamaktadır. Bu metodoloji sayesinde yalnızca madde sayımı değil, Türk ceza sisteminin normatif yoğunluğu da sayısal olarak görünür kılınmıştır.

5. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: İnsanlığa Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun İkinci Kitabı, Özel Hükümler başlığı altında tematik bütünlükler taşıyan bölümler hâlinde yapılandırılmıştır. Bu yapı yalnızca biçimsel değil, normatif ve politik bir tercihin de ürünüdür. Ceza yasasının ilk bölümü olarak düzenlenen “İnsanlığa Karşı Suçlar” başlığı, bu tercihin en ağır cezai yaptırımlarla karşılık bulduğu alandır. Bu bölüm, bireyin değil, insanlık ailesinin bütününe yönelmiş tehditlerin cezalandırılmasını konu alır. Dolayısıyla birey merkezli ceza politikalarından farklı olarak, burada evrensel normlara da atıf söz konusudur. TCK m.76-78 arasında yer alan bu bölüm, uluslararası ceza hukuku literatüründe de karşılığı bulunan ve özellikle 20. yüzyılın savaş ve soykırım tecrübeleriyle sistematize edilen suç tiplerini içermektedir. Bu suçlar; failin bireysel kastıyla değil, genellikle sistematik ve örgütlü politikalar doğrultusunda işlenen fiillerle karakterize olur. Bu bölümde tanımlanan suçların en dikkat çeken özelliği, nitelikli neticeleri ve mağdur gruplarına yönelmiş sistematik hareketler içermesi nedeniyle çok sayıda ayrıştırılabilir suç tipi içermesidir. Ayrıca bu suçlara ilişkin yaptırımların ağırlığı da ayrıştırma yöntemimizin en yüksek skalalarında karşılık bulur (Skala 9 ve Skala 10).

Aşağıda, yalnızca m.76 (Soykırım) maddesi üzerinden yürütülen ayrıştırma örneği sunulmuştur. Her bent, her hareket ve her netice farklı bir suç tipi olarak değerlendirilmiştir:

• Soykırım (kasten öldürme fiiliyle) – TCK 76/1-a – Ağırlaştırılmış müebbet – Skala: 10
• Soykırım (kişilerin bedensel/ruhsal bütünlüğünü bozmak) – TCK 76/1-b – 10 yıl – Skala: 7
• Soykırım (toplumun yaşam koşullarını yok etmek) – TCK 76/1-c – 10 yıl – Skala: 7
• Soykırım (doğumları engellemek) – TCK 76/1-d – 10 yıl – Skala: 7
• Soykırım (çocukları zorla bir gruba aktarmak) – TCK 76/1-e – 10 yıl – Skala: 7
• Soykırım fiillerine iştirak etmek –  TCK 76/2 – 10 yıl – Skala: 7

Benzer şekilde m.77 (İnsanlığa karşı suçlar) ve m.78 (Bu suçların kovuşturulması ve zamanaşımı hükümleri) maddelerinden yalnızca suç tipi içeren hükümler ayrıştırılarak envantere dahil edilmiştir. Bu bölümde ayrıştırma sonucunda ulaşılan toplam suç tipi sayısı 13 tür. 

6. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Vücut Dokunulmazlığına Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun 81 ila 105. maddeleri arasında yer alan bu bölüm, bireyin en temel ve vazgeçilmez haklarından biri olan beden bütünlüğünü korumayı amaçlar. Bu bölümde yer alan suçlar, failin doğrudan mağdurun yaşamına ya da fiziki/psikolojik bütünlüğüne yönelmiş eylemleriyle ilgilidir. Hukukun evrensel ilkelerine göre, yaşama hakkı ve fiziksel dokunulmazlık, “dokunulamaz çekirdek haklar” arasında sayılır. Bu bağlamda, bu bölümde yer alan suçlar yalnızca ceza hukuku açısından değil, insan hakları hukuku bakımından da özel bir öneme sahiptir.

“Vücut dokunulmazlığına karşı suçlar” başlığı altında yer alan hükümler, sadece temel fiiller üzerinden değil, fiilin işlendiği koşullara, mağdurun durumuna, neticeye ve kast şekline göre çok sayıda ayrı suç tipi üretmeye müsaittir. Örneğin, “kasten öldürme” fiili, sıradan bir bireye karşı işlenip ömür boyu hapisle cezalandırılabileceği gibi, altsoya, kamu görevlisine veya canavarca hisle işlendiğinde ağırlaştırılmış müebbet ceza öngörülmektedir. Yine aynı şekilde, “yaralama” suçunda neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâller, ihmali davranışlar ya da mağdurun özellikleri ayrıştırma zorunluluğu doğurmaktadır. Aşağıda örnek niteliğinde birkaç suç tipi sunulmuştur. Ayrıştırmalar, her seçimlik hareket, her nitelikli hâl, her netice ve her mağdur türü dikkate alınarak yapılmıştır:

• Kasten öldürme (temel şekil) – TCK 81 –-20 yıl – Skala: 8
• Kasten öldürme (nitelikli – canavarca hisle) – TCK 82/1-a –  Ağırlaştırılmış müebbet – Skala: 10
• Kasten öldürme (nitelikli – üstsoya karşı) – TCK 82/1-c – Ağırlaştırılmış müebbet – Skala: 10
• Taksirle öldürme (temel şekil) – TCK 85/1 – 2 yıl – Skala: 5
• Taksirle öldürme (birden fazla kişinin ölümü) – TCK 85/2 – 3 yıl – Skala: 5
• Kasten yaralama (temel şekil) – TCK 86/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Kasten yaralama (üstsoya karşı) – TCK 86/3-a – 2 yıl – Skala: 5
• Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama (ölüme neden olma) – TCK 87/4 – 8 yıl – Skala: 7
• İhmali davranışla yaralama – TCK 88 – 4 ay – Skala: 3
• İntihara yönlendirme – TCK 84/1 – 2 yıl – Skala: 5

Bu şekilde yalnızca örneklenen 10’un üzerinde başlık, gerçekte çok daha fazla alt ayrım içermektedir. Nitelikli unsurlar (altsoy, kamu görevlisi, eş, çocuk vb.) ile netice (ölüm, kemik kırığı, organ kaybı) ayrımları dikkate alındığında bu bölümde ayrıştırılan suç tipi sayısı hızla artmaktadır. Bu bölümde ayrıştırma sonucunda ulaşılan toplam suç tipi sayısı, 93 tür. Her biri, temel fiil, nitelikli hâl, netice ve mağdur tipi esas alınarak sistematik bir biçimde farklı suç tipi olarak değerlendirilmiştir. Bu bölüm, Türk Ceza Kanunu içerisindeki en yoğun normatif çeşitliliğe sahip bölümlerden biri olarak ön plana çıkmaktadır.

7. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Hürriyete Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun 106 ila 120. maddeleri arasında yer alan “Hürriyete Karşı Suçlar” bölümü, bireyin fiziksel ve iradi serbestliğini güvence altına alan normatif düzenlemeleri içerir. Bu düzenlemeler, modern ceza hukukunun merkezinde yer alan insan onuru, bireysel özgürlük ve özerklik ilkeleriyle doğrudan ilişkilidir. Kişinin hem fiziksel hareket serbestisi (örneğin hürriyetten yoksun bırakma) hem de iradi tercihleri (örneğin tehdit yoluyla zorlama) bu bölümde koruma altına alınır. Bu bölümdeki suç tiplerinin ortak özelliği, bireyin dış dünyayla kurduğu fiziksel veya zihinsel etkileşimin kısıtlanmasıdır. Tehdit, cebir, konut dokunulmazlığının ihlali, haberleşmenin engellenmesi, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali gibi suçlar farklı görünmekle birlikte, özünde kişinin serbestçe davranma ve karar verme kapasitesine yönelik ihlaller olarak şekillenir. Nitelikli haller çoğu zaman mağdurun kimliği (çocuk, kamu görevlisi, eş), suçun işlenme biçimi (silahla, birden fazla kişiyle, gece vakti) ve sonuç itibarıyla ortaya çıkan neticelere göre çeşitlenmektedir. Aşağıda, bu bölümdeki ayrıştırılmış suç tiplerinden bazı örnekler sunulmuştur:

• Tehdit (temel şekil) – TCK 106/1 – 6 ay – Skala: 4
• Tehdit (silahla) – TCK 106/2-a – 2 yıl – Skala: 5
• Şantaj (temel şekil) – TCK 107/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Cebir (temel şekil) – TCK 108 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (temel şekil) – TCK 109/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (silahla) – TCK 109/3-a – 2 yıl – Skala: 5
• Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (temel şekil) – TCK 234/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Konut dokunulmazlığını ihlal (temel şekil) – TCK 116/1 – 6 ay – Skala: 3
• Konut dokunulmazlığını ihlal (gece vakti) – TCK 116/4 – 1 yıl – Skala: 4
• İş ve çalışma hürriyetinin ihlali (temel şekil) – TCK 117 – 6 ay – Skala: 3
• Haberleşmenin engellenmesi (temel şekil) – TCK 124/1 – 1 yıl – Skala: 4

Burada yalnızca örnek olarak listelenen suç tiplerinin dışında, failin kamu görevlisi olması, suçun belli araçlarla işlenmesi, mağdurun çocuk olması gibi hususlar dikkate alındığında toplam ayrıştırılan suç tipi sayısı önemli ölçüde artmaktadır. Bu bölümdeki toplam ayrıştırılmış suç tipi sayısı, 44 tür. Ayrıştırmalar temel fiil, nitelikli hâl, mağdur tipi ve netice kriterlerine göre yapılmıştır. Suç tiplerinin önemli bir kısmı, özgürlük kısıtlaması yaratma biçimlerine göre çeşitlenmiş ve buna bağlı olarak ceza alt sınırları farklılaştırılmıştır.

8. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Şerefe Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun 121 ila 131. maddeleri arasında yer alan “Şerefe Karşı Suçlar” başlıklı bölüm, bireyin kişisel saygınlığını, sosyal itibarını ve toplum içindeki onurunu korumayı amaçlayan normatif bir yapıyı temsil eder. Bu düzenlemeler, özellikle demokratik toplumlarda kişilik haklarının korunması, ifade özgürlüğüyle çatışma potansiyeli taşıyan sınır alanların belirginleştirilmesi bakımından önem taşır. Suç tipi olarak ele alınan fiiller, bireyin maddi ve manevi varlığına yönelen “soyut saldırılar” niteliğindedir. Bu bölümdeki suçlar – hakaret, haksız isnat, haksız fiilin bildirilmesi ve ölünün hatırasına hakaret – kişisel onurun gerek fiziksel dış saldırılarla değil, sözlü, yazılı, dijital ya da davranışsal yollarla zedelenmesini konu edinir. Suç tiplerinin birçoğu, yalnızca temel fiilin değil; fiilin yöneltildiği kişi (kamu görevlisi, savunman, ölü kişi), fiilin işlendiği mecra (alenen, basın yoluyla, sosyal medya), ve failin kast derecesine göre ayrıştırılmış biçimlerini içerir. Bu yapı, suçların hem çoğulluğunu hem de niteliksel çeşitliliğini artırır. Aşağıda, bu bölümde ayrıştırılmış suç tiplerinden bazı örnekler sunulmaktadır:

• Hakaret (temel şekil) – TCK 125/1 – 3 ay – Skala: 3
• Hakaret (alenen) – TCK 125/4 – 1 yıl – Skala: 4
• Hakaret (kamu görevlisine görevinden dolayı) – TCK 125/3-a – 1 yıl – Skala: 4
• Hakaret (dini, etnik değerler üzerinden) – TCK 125/3-b – 1 yıl – Skala: 4
• Hakaret (basın yoluyla) – TCK 125/4 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişinin hatırasına hakaret (ölüye karşı) – TCK 130/1 – 3 ay – Skala: 3
• Kişinin hatırasına hakaret (alenen) – TCK 130/2 – 6 ay – Skala: 3

Buradaki ayrıştırmalar, hem failin davranış biçimine hem de mağdurun statüsüne göre şekillendirilmiş, cezaların alt sınırındaki değişiklikler esas alınarak skalaya yerleştirilmiştir. Bu bölümde ayrıştırılan toplam suç tipi sayısı, 14 tür. Ayrıştırmalar, failin kast biçimi, mağdurun statüsü, fiilin icra yöntemi ve kamusal etkisi gibi kriterlere göre yapılmış; her bir varyasyon, bağımsız birer suç tipi olarak envantere dahil edilmiştir.

9. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Özel hayata ve Hayatın Gizli Alanına Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun 132 ila 138. maddeleri arasında düzenlenen bu bölüm, bireyin özel hayatına, mahremiyetine ve kişisel verilerine yönelik koruma çerçevesini çizer. Bu düzenlemeler, çağdaş ceza hukukunun giderek daha fazla önem verdiği “mahremiyetin ceza hukuku eliyle korunması” ilkesini yansıtmaktadır. Anayasa’nın 20. maddesiyle güvence altına alınan özel hayatın gizliliği hakkı, bu maddelerde tipik suç normlarına dönüştürülerek koruma altına alınmıştır. Bu bölümdeki suçlar, bireyin iletişim özgürlüğü, özel alanı, aile içi yaşamı, kişisel verileri ve özel bilgi mahremiyeti gibi soyut ancak son derece hassas hak alanlarını hedef alır. Suç tiplerinin önemli bir kısmı, dijital teknolojilerin yaygınlaşmasıyla birlikte anlam kazanmış; dinleme, kayda alma, yayma, kişisel veri toplama gibi fiillerin cezalandırılabilirliği bu çerçevede şekillenmiştir. Özellikle veri koruma hukuku bağlamında, kişisel verilerin rızaya aykırı şekilde kaydedilmesi, paylaşılması ya da silinmemesi gibi eylemler, ceza hukukunun müdahale alanına dâhil edilmiştir. Bu, klasik suç tiplerinden farklı olarak, teknik eylemlerle işlense dahi hukuk düzeninin özel alanın dokunulmazlığına verdiği önemin bir tezahürüdür. Aşağıda, bu bölümde ayrıştırılmış suç tiplerinin örnekleri sunulmaktadır:

• Kişiler arasındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal (temel şekil) – TCK 132/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişiler arasındaki haberleşmenin içeriğini alenen ifşa – TCK 132/2 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişiler arasındaki haberleşmeyi hukuka aykırı olarak kaydetmek – TCK 132/3 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişilerin özel hayatına ilişkin görüntü veya sesleri kaydetmek – TCK 134/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Kişisel görüntü veya sesleri hukuka aykırı şekilde ifşa – TCK 134/2 – 2 yıl – Skala: 5
• Kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetmek – TCK 135/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Verileri hukuka aykırı olarak bir başkasına vermek/yaymak/ele geçirmek – TCK 136/1 – 2 yıl – Skala: 5
• Ceza Muhakemesi verilerini hukuka aykırı vermek/yaymak – TCK 136/2 – 4 yıl – Skala: 6
• Verileri yok etmeme (temel şekil) – TCK 138/1 – 1 yıl – Skala: 4
• CMK’ya göre silinmesi gereken verileri yok etmeme – TCK 138/2 – 2 yıl – Skala: 5

Bu bölümdeki bazı suçlar, TCK m.139 gereği şikâyete bağlı olarak soruşturulmaktadır. Ayrıca, tüzel kişiler açısından güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını düzenleyen TCK m.140 da bu suçlar bakımından önem taşır. Ancak bu hükümler, doğrudan yeni suç tipi üretmemekte; mevcut suç tiplerinin soruşturma usulüne ve fail gruplarına ilişkin sonuçlar doğurmaktadır. Bu bölümde sistematik olarak ayrıştırılan toplam suç tipi sayısı, 14 tür. Bu ayrıştırmalar, hukuka aykırılığın türüne, fiilin mağdur üzerindeki etkisine, failin eylem yöntemine ve bazen de verinin mahiyetine göre yapılmıştır. Böylece her bir varyasyon, bağımsız bir suç tipi olarak değerlendirilmiş ve envantere dâhil edilmiştir.

10. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Malvarlığına Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun 141 ila 169. maddeleri arasında düzenlenen malvarlığına karşı suçlar, ceza hukukunun klasik koruma alanlarından biri olan “mülkiyet hakkı”nı ceza tehdidiyle güvence altına alır. Mülkiyet, modern hukuk sistemlerinde hem bireysel hak ve özgürlüklerin hem de ekonomik düzenin temel taşlarından biridir. Bu nedenle, malvarlığına yönelik hukuka aykırı müdahalelerin cezalandırılması, sadece bireysel mağduriyetleri değil, kamu düzenini koruma işlevini de üstlenir. Bu suç grubunda yer alan fiillerin ortak özelliği, başkasına ait bir malvarlığı değeri üzerinde, hukuka aykırı ve kastî bir şekilde tasarrufta bulunulmasıdır. Ancak, bu ortak payda altında çok çeşitli suç tipleri türemiştir: Hırsızlık, dolandırıcılık ve yağma gibi doğrudan zilyetliğe ya da mülkiyete yönelen fiillerin yanında, güveni kötüye kullanma, izinsiz yararlanma, malvarlığı değerlerini koruma yükümlülüğünün ihlali gibi dolaylı ve bazı yönleriyle teknik fiiller de bu gruba dâhildir. Malvarlığına karşı suçlar, tipiklik açısından son derece zengin varyasyonlara sahiptir. Birçok madde, farklı seçimlik hareketleri, netice biçimlerini, nitelikli hâlleri ve hatta ihmal suretiyle işlenme biçimlerini düzenlemektedir. Bu durum, sadece madde başlıklarının değil, fıkra ve bent ayrımlarının da dikkatli biçimde analiz edilmesini zorunlu kılar. Bu bölümde suç tiplerinin ayrıştırılması yapılırken aşağıdaki kriterler dikkate alınmıştır:

• Her farklı seçimlik hareket (örneğin, “çalmak”, “kullanmak”, “zilyetliği devretmek” vb.) ayrı suç tipi olarak tanımlanmıştır.
• Her nitelikli hâl, ilgili bendin mağdur grubu, araç, yer, zaman veya fail niteliğine göre ayrı ayrı ayrıştırılmıştır.
• Suçun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâlleri (örneğin malın değeri, zararın miktarı gibi) bağımsız suç tipi olarak değerlendirilmiştir.
• İhmali davranışla işlenme ihtimalleri (örneğin TCK m.161/2) ayrıca tasnif edilmiştir.

Aşağıda bu bölümde ayrıştırılan suç tiplerinden bazı örnekler sunulmaktadır:

• Hırsızlık (temel şekil) – TCK 141/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Hırsızlık (kamu hizmetine tahsisli yerden) – TCK 142/1-a – 2 yıl – Skala: 5
• Hırsızlık (doğal afet sırasında) – TCK 142/1-b – 2 yıl – Skala: 5

Malvarlığına karşı suçlar bölümü, ayrıştırılan suç tipi sayısı bakımından en geniş kapsamlı bölümlerden biridir. Yalnızca “hırsızlık” başlığı altında dahi farklı bent ve fıkralarla tanımlanmış 20’den fazla suç tipi bulunmaktadır. Bu çeşitlilik, maddelerin teknik dili ve ayrım noktalarının inceliğiyle birleştiğinde, bu bölümün envanter çalışması bakımından özel bir dikkat gerektirdiğini göstermektedir. Bu bölümde ayrıştırılan toplam suç tipi sayısı, 122 dir. Bu sayı, metodolojik olarak “her farklı fiil tipi, her nitelikli hâl, her netice türü, her mağdur özelliği ve ihmali davranış” ölçütlerine göre gerçekleştirilmiş ayrıştırmaların sonucudur.

11. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Kamunun Sağlığına Karşı Suçlar

Kamunun sağlığına karşı suçlar, Türk Ceza Kanunu’nun 184 ila 200. maddeleri arasında yer almakta olup, bireylerin fiziksel ve ruhsal bütünlüğü kadar, toplumun genel sağlık düzeyini koruma amacına hizmet etmektedir. Bu suçlar, yalnızca doğrudan mağdurun değil, dolaylı olarak tüm toplumun maruz kalabileceği sağlık risklerini hedef alır. Bu nedenle, söz konusu suç tipleri, modern toplumlarda halk sağlığını korumaya yönelik ceza hukuku müdahalesinin vazgeçilmez bir aracıdır. Bu bölümde düzenlenen suçlar; bozulmuş gıda veya ilaç üretimi, sağlığa zararlı madde temini, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanımı ve dağıtımı gibi eylemleri kapsar. Kamunun sağlığını korumayı hedefleyen bu normatif yapı, yalnızca failin kastını değil, fiilin potansiyel zarar doğurucu niteliğini esas alır. Bu bağlamda, suç tipleri yalnızca meydana gelen somut zarara değil, toplumun sağlığına yönelik soyut tehlike durumlarına da tepki vermektedir. Bu bölümdeki suç tiplerinin ayrıştırılmasında da daha önce belirlediğimiz metodoloji çerçevesinde hareket edilmiştir. Özellikle şu kriterler uygulanmıştır:

• Her farklı seçimlik hareket (örneğin “üretmek”, “satmak”, “kullanmak”) ayrı bir suç tipi olarak tanımlanmıştır.
• Sağlık açısından farklı tehlike gruplarına yönelik fiiller (gıda/ilaç – uyuşturucu – diğer kimyasal maddeler) bağımsız suç tipleri olarak ayrıştırılmıştır.
• Nitelikli hâller (örneğin, kamu görevlisinin suça iştirak etmesi, fiilin toplu şekilde işlenmesi gibi) ayrı suç tipi olarak değerlendirilmiştir.
• İhmali davranışla işlenebilen biçimler ayrıca tespit edilerek sınıflandırılmıştır.
• Neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâllere ilişkin düzenlemeler (örneğin ölümle sonuçlanan zehirlenme) bağımsız suç tipi olarak ele alınmıştır.

Bu bölümden seçilen bazı suç tipleri şunlardır:

• Bozulmuş gıda/ilaç üretimi – TCK 186/1 – 1 yıl – Skala: 4
• Bozulmuş gıda/ilaç üretimi (ihmal) – TCK 186/2 – 3 ay – Skala: 3
• Sağlığa zararlı madde temini – TCK 187 – 1 yıl – Skala: 4
• Uyuşturucu üretimi – TCK 188/1 – 10 yıl – Skala: 7
• Uyuşturucu üretimi (örgüt faaliyeti) – TCK 188/4 – 15 yıl – Skala: 8
• Uyuşturucu kullanımına özendirme – TCK 190/1 – 5 yıl – Skala: 6

Bu suçların birçoğu seçimlik hareketli ve zincirleme fiil yapısına sahiptir. Özellikle uyuşturucu ile ilgili suçlarda, “imal etme”, “ithal/ihraç etme”, “satma”, “kullanıma sunma” gibi farklı hareketler aynı maddede yer almakta ve her biri ayrı suç tipi olarak değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Ayrıca, suçun konusunu oluşturan maddenin niteliği (gıda – ilaç – uyuşturucu – sağlık malzemesi) de ayrıştırmanın temelini oluşturmuştur. Bu bölümde ayrıştırılan toplam suç tipi sayısı, 57 dir. Bu rakam, TCK m.184 ile başlayan ve m.200’e kadar devam eden düzenlemelerin ayrıştırılması sonucu elde edilmiştir. Her bent, fıkra ve seçimlik hareketin bağımsız olarak analiz edilmesiyle birlikte, ihmal ve nitelikli hâller de toplam sayıya dâhil edilmiştir.

12. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Kamu Güvenliğine Karşı Suçlar

Türk Ceza Kanunu’nun sistematik mimarisinde “Kamu Güvenine Karşı Suçlar” başlıklı bu bölüm, modern ceza hukukunun “somut zarar” kavramını aşan ve kamu düzeninin simgesel değerlerini koruma altına alan “soyut tehlike suçu” anlayışının tipik bir yansımasıdır. Bu bölümdeki suçlar, doğrudan bir bireyi değil, kolektif bir değeri – “kamu güvenini” – koruma amacı taşır. Sahte para tedavülünden resmî belgede sahteciliğe kadar uzanan bu geniş yelpaze, toplumun hukukî güvenlik duygusunu zedeleme potansiyeline sahip fiillerin cezai müeyyide altına alınmasını sağlar. Buradaki suç tiplerinin tamamı, şekli özellikleri nedeniyle tipiklik açısından detaylı yorumlara ihtiyaç duyar. Zira suçların çoğu, neticenin meydana gelip gelmediğinden bağımsız olarak, fiilin gerçekleştirilmesiyle tamamlanır. Bu nedenle, failin kastı, kullanılan aracın niteliği, belgenin hukuki değeri ve fiilin gerçekleşme biçimi, tipikliğin tayininde belirleyicidir. Bu bölümdeki maddeler ayrıştırılırken daha önce açıklanan “Yöntem Kilidi” ilkeleri aynen uygulanmıştır. Her seçimlik hareket, her nitelikli hâl ve her netice farklı birer suç tipi olarak değerlendirilmiştir. Failin konumu (kamu görevlisi-özel kişi), belgenin türü (resmî-özel), suçun icra tarzı (üretme-tedavül-kullanma), suç konusu aracın niteliği (para-damga-belge-mühür), hepsi ayrı normatif değerler taşıyan fiil unsurları olarak değerlendirilmiştir.

Bu bölümde toplam 26 ayrı suç tipi tespit edilmiştir. Bu sayı, yalnızca yüzeysel bir madde sayımına değil, ceza normlarının içsel çeşitliliğini esas alan analitik bir ayrıştırmaya dayanmaktadır. Belge güvenliği, kamu otoritesinin sembolik gücü, hukuki işlemlerin sahiciliği ve ekonomik düzenin korunması, bu bölümdeki suçların taşıdığı temel koruma amaçlarıdır. Özellikle “parada sahtecilik” ve “resmî belgede sahtecilik” gibi suçların, yalnızca ülke içi değil, uluslararası hukukî ilişkilerde de karşılığı bulunan evrensel suç tipleri olduğu görülmektedir.

13. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: İdarenin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar 

Kamu idaresi, sadece yürütme organının teknik örgütlenmesinden ibaret olmayıp, birey ile devlet arasındaki en doğrudan temas noktalarından birini oluşturur. Bu yönüyle, kamu idaresine duyulan güven, hukukun üstünlüğü ilkesinin pratiğe yansımasıdır. Anayasa’nın 2. maddesinde güvence altına alınan “hukuk devleti” ilkesi, yalnızca yasaların varlığıyla değil, kamu idaresinin güvenilirliğini ve işleyiş istikrarını teminat altına almasıyla hayat bulur. İşte bu nedenle Türk Ceza Kanunu’nun 5. Bölümü, kamu idaresine yönelen veya onun güvenilirliğini sarsan fiilleri müstakil bir başlık altında toplamış ve ceza tehdidi altına almıştır. Bu bölümde yer alan suçlar, kamu görevinin kötüye kullanılması, memura karşı direnme, kamu görevinden yarar sağlama gibi farklı içerikteki fiilleri içermekle birlikte ortak paydada idarenin meşruiyetini hedef alan davranışlardır. Bu bağlamda ceza normları, yalnızca kamu görevlisini değil, kamu hizmetinin kendisini ve vatandaşın bu hizmete duyduğu güveni korumaktadır.

Yöntem kilidinin sabit ilkeleri uyarınca bu bölümdeki maddeler de her seçimlik hareket, her mağdur niteliği, her nitelikli hâl, her ihmal biçimi ve her neticeye göre ayrı suç tipi olarak ayrıştırılmıştır. Özellikle kamu görevlisinin fail veya mağdur olduğu durumlarda, fiilin öznesiyle niteliği arasındaki ilişki ayrıca değerlendirilmiş; kamu görevinin suistimalinden doğan fiiller ile kamu görevine karşı yönelen fiiller sistemli biçimde tasnif edilmiştir. Bunun yanı sıra, bazı suçlar (örneğin “görevi kötüye kullanma” veya “yetkili olmadığı bir işte kamu görevlisi gibi davranma”) anayasal görev sadakatine yönelik ihlalleri içerdiğinden, failin sıfatı ayırt edici unsur olarak alınmıştır. Fiilin işleniş şekli (kamu görevlisi olma, görev sırasında veya görev nedeniyle işlenme gibi) suç tiplerinin ayrıştırılmasında anahtar rol oynamıştır.

Bu bölümde yöntemsel ayrıştırma sonucunda toplam 11 ayrı suç tipi tespit edilmiştir. Bu fiiller, kamu görevlisine yönelik fiziksel saldırılardan idari yetkinin kötüye kullanılmasına kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsamaktadır. Ancak dikkat edilmelidir ki bu suç tiplerinin tamamı doğrudan birey mağduriyetine değil, kamu otoritesine duyulan meşru güvenin korunmasına yöneliktir. Böylece ceza hukuku, sadece kamu görevlisini değil, görev yapılan kurumu, o kurumun temsil ettiği idari meşruiyeti ve en nihayetinde kamu düzenini teminat altına almaktadır.

14. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Adliyeye Karşı Suçlar

Ceza hukuku, toplumsal düzenin sürekliliği kadar, bu düzenin teminatı olan adalet sisteminin dokunulmazlığını da koruma yükümlülüğü altındadır. Hukukun uygulanma süreçlerinde görev alan yargı teşkilatı, kolluk birimleri, savunma organları ve infaz sistemi, bir bütün olarak adalet mekanizmasının sacayaklarıdır. İşte Türk Ceza Kanunu’nun “Adliyeye Karşı Suçlar” başlıklı bu bölümü, bu sacayaklara yönelen tehditleri bertaraf etmeye yönelik özel düzenlemeleri ihtiva eder. Bu bölümde düzenlenen suç tipleri, doğrudan yargı erkine, delil sistemine, muhakeme süreçlerine veya infaz yapısına yönelen eylemleri konu alır. Dolayısıyla burada, yalnızca bireysel hakların ihlali değil, daha geniş çerçevede “yargı bağımsızlığı”, “adil yargılanma hakkı” ve “hukuki güvenlik” gibi anayasal ilkelere yönelik tehditler söz konusudur.

Yöntem kilidi çerçevesinde bu bölümde yer alan suçlar da, yalnızca madde başlığına göre değil, her fıkra ve bent ayrımına dikkat edilerek ayrıştırılmıştır. Özellikle “iftira”, “yalan tanıklık”, “delil uydurma”, “mahkemeye itaatsizlik” gibi fiillerde, suçun gerçekleşme biçimi, failin sıfatı, suçun yöneldiği yargı makamı ve fiilin neticesi temel belirleyiciler olarak kullanılmıştır. Buna ek olarak, infaz sistemine dönük fiiller de bağımsız şekilde sınıflandırılmış, “firar”, “isyan”, “cezaevinde iletişimin engellenmesi” gibi fiiller cezaevi güvenliği ve hükümlü hakları bakımından ayrıştırılmıştır. Yukarıdaki analiz neticesinde, bu bölüm kapsamında yöntemsel ayrıştırma sonucunda 15 ayrı suç tipi tespit edilmiştir. Bu suçların ortak paydası, yargı sisteminin güvenilirliğini, tarafsızlığını ve işleyiş kabiliyetini zedeleme potansiyelidir. Özellikle delil sistemi ve muhakeme sürecine yönelik müdahaleler, yalnızca bireysel adaletin değil, toplumun hukuka olan güveninin zedelenmesine yol açmaktadır. Bu çerçevede, Türk Ceza Kanunu’nun bu bölümü, ceza hukukunun yalnızca cezalandırıcı değil, koruyucu ve önleyici fonksiyonunu da yerine getirmektedir. Yargı erkine yönelen her tür manipülasyon ve sabotaj girişiminin, tipiklik sınırları içinde tespit edilerek ayrı suç tipleri halinde tanımlanması, sistemin normatif tutarlılığı açısından da önem arz etmektedir.

15. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Devletin Alametlerine ve Saygınlığına Karşı Suçlar

Devletin kurumsal devamlılığı ve otoriter yapısının toplumsal düzlemde tanınabilirliğini sağlayan semboller, kurumlar ve şahsiyetler, yalnızca siyasi değil aynı zamanda hukuki güvenliğe de konu teşkil eder. Bu çerçevede, Türk Ceza Kanunu’nun 299 ilâ 301. maddeleri arasında düzenlenen suçlar, devletin temsil niteliği taşıyan organlarına, kişiliklerine ve sembollerine yöneltilen sistematik saldırılara karşı hukuki koruma sağlamayı amaçlar. Burada korunmak istenen yalnızca kişiler veya kurumlar değil; bunlar aracılığıyla temsil edilen anayasal düzen, siyasal meşruiyet ve kamu otoritesine duyulan toplumsal saygıdır. Bu bağlamda, Cumhurbaşkanı’na hakaret, Türk milletini, devleti veya devletin kurumlarını aşağılama gibi eylemler, bireysel özgürlük ile kamusal düzen arasındaki dengenin ceza hukuku aracılığıyla kurulduğu örneklerdir. Bu bölümde yer alan suçların büyük çoğunluğu, failin ifade biçimi ve yöneldiği kurumsal temsile göre ayrışır. Suçun gerçekleşmesi için somut bir zarar şartı aranmamış; kamu otoritesine yönelen tehlike varsayımı yeterli görülmüştür. Bu da söz konusu suçları “soyut tehlike suçu” kategorisine yaklaştırmakta; hukuki yararın niteliğini daha sembolik düzeye çekmektedir. Bu bağlamda, ayrıştırma metodolojimiz her bir fail davranışını, yöneldiği kişi veya kurumun statüsü, hakaretin ya da aşağılama fiilinin içeriği, kamuya açıklık şartı ve suçun unsurları bakımından ayrıntılı olarak analiz etmiştir.

Bu bölümde düzenlenen suçların temel tartışma alanı, ifade özgürlüğü ile kamu otoritesinin itibarı arasındaki hassas dengeyi oluşturmaktadır. Özellikle Cumhurbaşkanı’na hakaret ve TCK m.301 kapsamında yürütülen soruşturmaların sayısal artışı, bu maddelerin uygulamada keyfilik tehlikesi barındırabileceği eleştirilerine zemin hazırlamaktadır. Bununla birlikte, normun lafzı ve ceza politikasının gerekçeleri birlikte değerlendirildiğinde, bu düzenlemelerin hukuki değil, siyasi müdahalelerle suiistimal edilmesi halinde doğacak riskler göz önünde bulundurulmalıdır. Yukarıda belirtilen sınıflandırma çerçevesinde, bu bölüm kapsamında tespit edilen suç tipi sayısı toplamda 3 adettir. Her biri, sembolik ve işlevsel düzeyde kamu otoritesine yönelen saldırılara karşı ceza hukuku sisteminin koruma refleksini temsil etmektedir. Ancak bu koruma, sınırsız bir yetkilendirme olarak değil, anayasal denge mekanizmaları ve normlar hiyerarşisi içinde değerlendirilmelidir.

16. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Devletin Güvenliğine Karşı Suçlar 

Devletin güvenliği, yalnızca dış tehditlere karşı askeri koruma değil; aynı zamanda anayasal düzenin, siyasal bütünlüğün ve uluslararası varlığın devamını sağlayan içsel bir yapıyı da ifade eder. Bu bağlamda, Türk Ceza Kanunu’nun 302 ila 308. maddeleri arasında düzenlenen suçlar, Türkiye Cumhuriyeti’nin siyasi birliğine, anayasal yapısına ve devletin bekasına yönelen tehditleri cezalandırmayı amaçlamaktadır. Bu bölümdeki suçlar, yalnızca bireysel eylemler değil; örgütsel yapılar, dış güçlerle işbirliği, savaş çıkarmaya yönelik faaliyetler gibi geniş bir tehdit yelpazesi üzerinden tanımlanmıştır. Hedeflenen hukuki yarar, Türkiye Cumhuriyeti’nin devlet olarak varlığını ve devamlılığını korumaktır. Bu bölümdeki suç tiplerinin ayrıştırılması, klasik fail-fiil-neticeden ziyade, genellikle „amaç“ unsurunun ön plana çıktığı norm yapısı üzerinden gerçekleştirilmiştir. Bu nedenle ceza normları, kast yapısı ve teşebbüs bakımından özel bir teknik dikkat gerektirmiştir. Ayrıca her maddenin içinde barındırdığı nitelikli hâller, seçimlik hareketler ve farklılaşan neticeler bağımsız suç tipleri olarak ayrıştırılmıştır.

Bu bölüm, ceza hukukunun „ulusal varlık“ ekseninde koruma sağladığı en temel ve ağır yaptırımları içeren hükümleri barındırmaktadır. Suçlar hem soyut tehlike hem de somut zarar üzerinden tanımlanmış olup, failin amacı normun merkezindedir. Bu nedenle klasik ceza hukuku ilkeleriyle birlikte anayasa hukuku perspektifi de gereklidir.

Bu suçlar, bireysel özgürlüklere karşı değil, anayasal düzenin kendisine yönelmiş kolektif tehditler olarak yapılandırılmıştır. Bu yönüyle “devletin varlığına karşı suçlar” olarak da tanımlanabilecek bu fiiller, genellikle örgütsel yapılara, silahlı kalkışmalara veya anayasal kurumların tasfiyesine yönelik sistematik saldırılar şeklinde tezahür eder. Anayasal düzene karşı suçlar ile diğer kamu otoritesine karşı suçlar arasında net bir ayrım bulunmaktadır: Buradaki fiiller, devletin kurucu normatif çatısını hedef alır. Bu nedenle hem norm hiyerarşisinde daha üst bir koruma düzeyi içerir hem de ceza tehdidi açısından en yüksek skalalarda yer alır. Nitekim bu maddelerin çoğunun alt ceza sınırı 10 yıl ve üzerindedir; bazıları ise doğrudan ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirir (örneğin m.309 ve m.310). Dolayısıyla bu bölüm, skala 7 ila skala 10 aralığında konumlanmış suç tiplerinden oluşmaktadır.

17. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Millî Savunmaya Karşı Suçlar

Ceza hukukunun en hassas tematik alanlarından biri olan millî savunmaya karşı suçlar, doğrudan devletin varlığını sürdürme kapasitesine, dış tehditlere karşı direncine ve askeri yapının güvenliğine yönelmiş ihlalleri kapsar. Türk Ceza Kanunu’nun 317 ila 325. maddeleri arasında düzenlenmiş olan bu suçlar, bireysel menfaat ihlallerinden çok, kolektif güvenlik zeminine ve stratejik egemenlik alanına yönelik tehlikeleri önlemeyi amaçlamaktadır. Millî savunmaya karşı suçların özgün niteliği, büyük ölçüde failin sıfatına (örneğin asker kişi olup olmaması), fiilin işlendiği zaman dilimine (savaş dönemi, seferberlik hâli vb.) ve fiilin yöneldiği hedefe (askeri sırlar, askeri tesisler, personel vs.) göre şekillenir. Bu bağlamda, birçok maddede yer alan seçimlik hareketler ve nitelikli hâller, yöntemsel kilit doğrultusunda ayrı ayrı suç tiplerine dönüştürülmüştür. Örneğin, TCK m.318’de düzenlenen „halkı askerlikten soğutma“ suçu, sadece doğrudan propaganda yoluyla değil; çeşitli ifade biçimleri, yayın araçları ve kamuya açık platformlar aracılığıyla da işlenebilir. Yine TCK m.319’daki „askeri itaatsizliğe teşvik“ suçu, doğrudan ve dolaylı teşvik, kamu önünde veya birebir yönlendirme şeklinde farklı yorumlara açık olduğundan, ayrıştırmada içeriksel varyasyonlar dikkate alınmıştır.

Millî savunmaya karşı suçların alt ceza sınırları incelendiğinde, bu bölümde yer alan suçların önemli bir kısmının 3 ila 10 yıl arasında alt sınırlarla düzenlendiği görülür. Özellikle düşmanla iş birliği (m.317), savaş döneminde işlenen fiiller veya askeri sırların ifşası (m.323) gibi suç tiplerinde, ceza tehdidi oldukça ağırdır. Bu nedenle bu suçların çoğu Skala 6–9 aralığında sınıflandırılmıştır. Dikkat çekici bir başka nokta ise bu bölümde yer alan bazı suçların barış zamanında dahi cezalandırılması, ancak ceza miktarının savaş hâlinde arttırılmasıdır. Bu da suçların zamansal bağlama duyarlı olarak çift yönlü ayrıştırılmasını gerektirmiştir.

Millî savunmaya karşı suçlar, devletin dış tehditlere karşı direncini zayıflatabilecek her tür faaliyeti cezai denetim altına alır. Bu, sadece fiziksel sabotajlarla sınırlı değildir; psikolojik harp, propaganda, bilgi sızdırma ve casusluk gibi eylemler de dâhildir. Dolayısıyla bu bölüm, klasik ceza hukuku mantığının ötesinde, stratejik güvenlik hukukunun kapsamına giren bir dizi fiili kapsar. Konuya özgü dikkat edilmesi gereken bir diğer yön de, suçların büyük bölümünün hem siviller hem de asker kişiler tarafından işlenebilecek biçimde tasarlanmış olmasıdır. Bu da ceza adalet sisteminin hem genel yargı hem de askeri yargı organları açısından suçun değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır.

18. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Devlet Sırlarına Karşı Suçlar ve Casusluk 

Modern devletlerin varoluşsal ihtiyaçları arasında yer alan bilgi güvenliği, yalnızca bireysel mahremiyetin değil, aynı zamanda ulusal egemenliğin korunmasının da temelini oluşturur. Türk Ceza Kanunu’nun 326 ila 339. maddeleri arasında yer verilen “Devlet Sırlarına Karşı Suçlar ve Casusluk” başlığı, bu çerçevede, devletin güvenliğine, dış ilişkilerine ve kamu otoritesine ilişkin bilgilerin korunmasını ceza hukuku düzleminde teminat altına alır. Bu bölüm, içerdiği suç tiplerinin niteliği ve etki potansiyeli itibarıyla yalnızca ceza hukukunun değil, aynı zamanda ulusal güvenlik politikalarının da ayrılmaz bir parçası olarak değerlendirilmelidir.

Devlet sırrı, yalnızca herhangi bir bilginin gizliliğini değil, o bilginin açıklanması hâlinde doğacak kolektif zararın büyüklüğünü de içeren soyut bir koruma alanıdır. Ceza normu açısından bu kavram, yalnızca objektif bir gizlilik statüsünü değil, aynı zamanda subjektif bir tehlike analizini de içinde barındırır. TCK’nın 326. maddesi ile başlayan bu bölümdeki suç tipleri, bu nedenle yalnızca bilginin niteliğine değil, failin niyetine, bilgiyi edinme veya ifşa etme yöntemine ve bilginin hedeflediği kurumlara göre de ayrıştırılmıştır. Örneğin, “devletin güvenliğine ilişkin belgeleri temin etme” (TCK m.327), yalnızca belgenin elde edilmesini değil, bu elde etmenin “hukuka aykırı” yollarla ve “zarar verme kastıyla” yapılmasını suç olarak düzenler. Yine “devletin güvenliğiyle ilgili bilgileri açıklama” (TCK m.329), farklı neticelere göre ayrıştırılabilecek birden fazla suç tipine zemin oluşturur.

Bu bölüm, suç tipi ayrıştırması açısından yüksek normatif yoğunluk arz eder. Maddelerin çoğu, hem yalın hem de nitelikli hâlleri bünyesinde barındırmakta; seçimlik hareketler ve sonuç doğuran neticeler itibarıyla geniş bir varyasyon göstermektedir. “Devlet yararına kullanılabilecek bilgileri temin etme” (m.334) ya da “yabancı devlet lehine fiiller” (m.336) gibi normlar, failin aidiyetine, bilginin türüne ve fiilin yöneldiği hedef devlete göre farklı suç tipleri doğurur. Bu bağlamda, her bent ve her netice yönünden ayrıştırılmış bir suç envanteri üretilmiştir. Dikkat çekici olan, TCK m.336’da düzenlenen “yabancı devlet lehine casusluk” suçunun hem barış zamanında hem de savaş döneminde farklı ceza öngörmesi ve aynı fiilin kamu görevlisi veya yabancı ajan tarafından işlenmesi hâlinde ceza ağırlığının değişmesidir. Bu da hem durum bazlı hem de fail bazlı suç tipleri üretme zorunluluğunu doğurmuştur.

Bu bölümde yer alan suçlar, genellikle 5 yıldan başlayan ve müebbete kadar ulaşan geniş bir ceza yelpazesine sahiptir. TCK m.327, 329 ve 330 gibi maddelerde alt sınırı 5 yıl veya üzeri olan suçlar çoğunlukla Skala 6, Skala 7 ve bazı durumlarda Skala 8–9’da yer alırken; daha hafif nitelikli suçlar (örneğin gizli belgeleri kullanma –  m.335) Skala 5 altına yerleştirilmiştir. Tespit edilen suç tipi sayısı bakımından da bu bölüm yüksek üretkenliğe sahiptir. Örneğin yalnızca TCK m.329’da yer alan “devlet güvenliğiyle ilgili bilgileri açıklama” suçunun, neticeye ve faile göre 4’ten fazla ayrıştırılabilir versiyonu olduğu belirlenmiştir.

Bu bölümdeki suçlar, yalnızca fiziksel belgelerin çalınması veya açıklanması gibi geleneksel casusluk faaliyetlerini değil; aynı zamanda dijital ortamlardan bilgi sızdırılması, kriptolu veri çözümlenmesi ve hatta dijital iletişim ağlarına sızarak kamu otoritesinin zayıflatılması gibi güncel tehdit biçimlerini de kapsayacak şekilde yorumlanmalıdır. Bu anlamda, kanunun lafzı geleneksel bir yapıya sahip olsa da, suç tiplerinin ayrıştırılması sırasında teknolojik ve iletişimsel gelişmeler dikkate alınarak yorum yapılmıştır.

Devlet sırlarına ilişkin ceza normları, klasik suç tanımlarından farklı olarak, yalnızca hukuki bir tehdit analizine değil, aynı zamanda siyasi bir güvenlik değerlendirmesine de dayanmaktadır. Hangi bilginin ne zaman “devlet sırrı” niteliği taşıdığı, çoğu zaman idari otoritenin değerlendirmesine bağlıdır. Bu nedenle bu suçların yorumlanması, ceza hukukunun diğer bölümlerine kıyasla daha fazla “değişkenlik riski” barındırır. Suç tipi ayrıştırmasında bu hassasiyet gözetilmiş; keyfiliğe açık yorumlardan kaçınılmış, yalnızca kanunda açıkça suç tipine zemin teşkil eden fiiller tasnife alınmıştır.

19. Suç Tiplerinin Bölümsel Analizi: Yabancı Devletlerle Olan İlişkilere Karşı Suçlar

Devletin dış ilişkiler alanındaki istikrarı ve itibarının korunması, yalnızca diplomatik geleneklerin değil, aynı zamanda ceza hukuku güvencelerinin de bir konusu hâline gelmiştir. Uluslararası ilişkilerin barışçıl, eşitlik temelli ve karşılıklı saygıya dayalı bir biçimde sürdürülebilmesi için, bireylerin ya da toplulukların keyfi davranışlarının dış politikayı zedelemesinin önüne geçilmesi zaruridir. İşte bu zaruret, Türk Ceza Kanunu’nun 340 ila 342. maddeleri arasında düzenlenen “Yabancı Devletlerle Olan İlişkilere Karşı Suçlar” başlığının normatif temelini oluşturur. Bu bölümdeki suçlar, bireylerin doğrudan yabancı devletlere yönelik davranışlarının, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin uluslararası platformdaki imajına, yükümlülüklerine ve barışçı politikasına zarar verme ihtimali üzerinden cezalandırılır. Dolayısıyla bu suçların koruduğu hukuki yarar, yalnızca “yabancı devlete” karşı değil; aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti’nin diplomatik sorumluluklarına ve uluslararası hukuk sistemine yönelmiş potansiyel tehditlere karşıdır. Bu da söz konusu fiilleri, iç hukuk ile uluslararası hukukun kesişim noktasında değerlendirmeyi gerektirir.

Her ne kadar bu bölüm yalnızca üç maddeden oluşsa da (TCK m.340–342), içerdiği fiiller çeşitlilik bakımından dikkat çekicidir. Suç tipi ayrıştırmasında özellikle aşağıdaki ölçütler esas alınmıştır:

• Fiilin yöneldiği hedef: Yabancı devletin hükümeti, temsilcisi, bayrağı veya egemenlik alameti.
• Fiilin mahiyeti: Şiddet içeren saldırılar, hakaret içeren sözlü fiiller, sembollere yönelik eylemler.
• Kamu barışını bozma kastı: Bazı suçlar doğrudan kamu düzenini veya barışı tehdit etmese dahi, dış ilişkiler düzleminde bu potansiyele sahip oldukları için cezalandırılır.

Bu ölçütler çerçevesinde, örneğin TCK m.341’de düzenlenen “yabancı devlet bayrağını veya diğer egemenlik alametlerini alenen aşağılama” fiili, yalnızca sembolik bir davranış gibi görünse de, diplomatik ilişkiler açısından yüksek tahrik potansiyeline sahip olduğundan, ceza normuna bağlanmıştır. Yine TCK m.342’de düzenlenen “yabancı devlet temsilcilerine karşı hakaret” suçu, mağdurun “diplomatik sıfatı” nedeniyle farklı bir koruma rejimine tâbidir.

Bu bölümdeki suçların ceza alt sınırları genellikle düşük olup, bazı fiiller yalnızca para cezası veya kısa süreli hapisle karşılanmaktadır. Bu durum, aşağıdaki skala sınıflandırmasını doğurmuştur:

• TCK m.341/1: Yabancı devlet bayrağını aşağılama → Alt sınır: 3 ay → Skala: 3
• TCK m.341/2: Aynı fiilin karşılıklılık esasına göre takibatı → Ceza uygulanabilirliğine dair farklılık taşısa da, suç tipi ayrıştırmasında dikkate alınır.
• TCK m.342: Yabancı devlet temsilcisine hakaret → Alt sınır: 6 ay → Skala: 3

Bu durum, bu bölümdeki suçların yüksek derecede cezai yaptırımla değil; daha çok sembolik koruma ve diplomatik duyarlılık ilkeleriyle şekillendiğini gösterir. Ancak dikkat edilmelidir ki, bu suçların “uluslararası kriz yaratma” potansiyeli, ceza tehdidinin ötesinde, fiilin politik sonuçları açısından önem arz eder.

Yabancı devlet temsilcilerinin uluslararası hukuk bağlamındaki dokunulmazlıkları, ceza normlarının yorumunda ayrı bir hassasiyet gerektirir. TCK m.342’deki suç tipi, bu temsilcilerin kişisel dokunulmazlığını değil; Türkiye’nin ev sahibi devlet olarak saygınlığını korumayı amaçlar. Dolayısıyla failin eyleminin hedefi doğrudan bir yabancı devlet yetkilisi olsa da, esasen zarar gören Türkiye’nin diplomatik itibar ve yükümlülükleridir. Bu nedenle ayrıştırma yapılırken, yalnızca eylemin niteliği değil; eylemin Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politika çıkarları üzerindeki dolaylı etkisi de göz önünde bulundurulmuştur.

20. Sonuç ve Genel Değerlendirme

Ceza hukukunun temel ilkeleri olan kanunilik, açıklık, belirginlik ve ölçülülük, ancak suç tiplerinin sistematik bir biçimde çözümlenmesiyle somutlaştırılabilir. Bu çalışmanın merkezinde yer alan „suç tiplerinin ayrıştırılması“ faaliyeti, Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) Özel Hükümler kısmında (m.76–345) düzenlenen ceza normlarını, yalnızca madde bazlı bir görünümün ötesine taşıyarak, fiil, netice, fail ve mağdur nitelikleri itibariyle her biri bağımsız değerlendirmeyi gerektiren alt normatif yapılar şeklinde analiz etmiştir.

20.1. Ayrıştırılmış Suç Tiplerinin Sayısal ve Niteliksel Sonucu

Yapılan ayrıştırma çalışması sonucunda ulaşılan toplam suç tipi sayısı 756’dır. Bu sayı, yalnızca kanun metni içinde görünen madde sayısına değil; bu maddelerin içerdiği seçimlik hareketlere, netice farklarına, mağdur gruplarına göre değişen nitelikli hâllere, ihmali davranış biçimlerine ve neticesi sebebiyle ağırlaşan suç yapılarına dayalı ayrımlara göre tespit edilmiştir. Böylelikle, yüzeyde „bir madde = bir suç“ şeklindeki sadeleştirici varsayımın ötesine geçilmiş; her ceza normu, içsel yapısı dikkate alınarak derinlemesine analiz edilmiştir. Bu yaklaşım, hem normatif derinlik hem de uygulama öngörülebilirliği açısından önemli bir katkı sunmaktadır.

20.2. TCK’nın Yapısal Mantığı ve Sistematik Bütünlüğü

Ayrıştırma çalışması, TCK’nın yapısal sistematiği içerisinde suç tiplerinin düzenleniş mantığını da daha görünür hale getirmiştir. Kanun koyucunun bazı suç tiplerinde ayrıntılı alt ayrımlara gitmesi, bazı durumlarda ise farklılaşan fiil veya mağdur özelliklerini aynı paragrafta toplaması, uygulayıcılar açısından yorum farklılıklarına zemin hazırlamaktadır. Bu nedenle, suç tipi ayrıştırması sadece normatif bir teknik değil; aynı zamanda yapısal bir açıklama ve anlamlandırma aracıdır.

20.3. Yargı Pratiği ve Hukuk Eğitimi Açısından Ayrıştırma Zorunluluğu

Suç tiplerinin bu düzeyde ayrıştırılması, yalnızca teorik bir faaliyet değildir. Aksine, yargı uygulamalarında suçun niteliğinin ve ceza miktarının belirlenmesi, özellikle failin fiili tam olarak hangi seçimlik harekete veya nitelikli hâle uygun işlediğinin tespiti açısından belirleyici olmaktadır. Aynı şekilde, hukuk eğitimi açısından da öğrencilere TCK’nın yüzeysel değil, derinlemesine sistematiğiyle öğretilebilmesi için bu tür ayrıştırmaların yapılması zorunludur.

20.4. İkinci Aşama: Skala Sistemine Göre Ceza Eşiklerinin Sınıflandırılması

Bu çalışmanın yalnızca ilk aşamasını oluşturan “suç tipi ayrıştırması”, bir sonraki çalışmanın zeminini de hazırlamaktadır. İkinci aşamada, her bir suç tipinin alt ceza sınırı esas alınarak 10’lu skala sistemine göre yeniden sınıflandırılması hedeflenmektedir. Böylelikle, ceza adalet sistemine ilişkin cezaların ağırlık düzeyleri karşılaştırmalı olarak değerlendirilebilecek, ceza politikası bakımından tutarlılık veya dengesizlikler bilimsel temelde analiz edilebilecektir.

20.5. Sınırlandırmalar: TCK Dışındaki Ceza Normlarının Kapsam Dışı Bırakılması

Çalışmanın başlığında da açıkça ifade edildiği üzere, bu analiz yalnızca Türk Ceza Kanunu ile sınırlı tutulmuştur. Ceza normları içeren ve TCK dışındaki özel ceza kanunları (örneğin Terörle Mücadele Kanunu, Orman Kanunu, Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu gibi) bu çalışmanın kapsamına dahil edilmemiştir. Bu tür özel kanunlara ilişkin suç tiplerinin ayrıştırılması, benzer metodolojik ilkelerle yapılacak ayrı ve özgün bir çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.

…

© 2026 Prof. Dr. Vahit Bıçak / Bıçak Hukuk Bürosu – Tüm hakları saklıdır. Bu makale, sayın Prof. Dr. Vahit Bıçak tarafından elbelge.info sitesinde yayınlanması için kaleme alınmıştır. Kaynak gösterilse dahi makalenin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan makalenin bir bölümü, aktif link verilerek kullanılabilir. Yazarı ve kaynağı gösterilmeden kısmen ya da tamamen yayınlanması şahsi haklara ve fikri haklara aykırılık teşkil eder.

Referans: Bıçak, Vahit (2026) “Türk Ceza Kanunu Suç Tiplerinin Ayrıştırılması”, https://elbelge.info/turk-ceza-kanunu-suc-tiplerinin-ayristirilmasi/ , Prgf . __., Erişim Tarihi: …,